چند رباعی زهرایی

پر شور ترین  ندای هستی  زهرا ست

 (فوق ملک از فراز  دستی زهرا ست )

 تفسیر  زلال  نبض  ایمان ، حیدر

 سر سلسله ی  خدا پر ستی زهرا ست

ای کوثر  اندیشه و ای  آبی  آب

 جان ودل ما  زداغ تو سرب  مذاب

 تو چشمه ی الطاف  اللهی  هستی

 ما را تو از این  سراب  هستی در یاب

تو نبض  بلوغ  آفتابی  ،بانو

 تو آیت عترت و کتابی  ،بانو

 اسرار حیات را تویی پرتو عشق

 تو رحمت ولطف بی حسابی ،بانو

 از داغ وغم تو ما سیه پوش شدیم

 با آتش  سودای تو  مدهوش  شدیم

 ای فاطمه ای نور دو چشمان ، پدر

 چون عقده ناگشوده –خاموش شدیم

 درد دل ما را تو دوایی ، بانو

 چون  روح سحر پر از نوایی ،بانو

 فریاد عطش به باغ  آیینه وآه

 تو رمز حیات  ما سوایی ، بانو

                               نا صرعرفانیان 

      سرم هد یه ی غبار پای حضرت موعود علیه السلام

                 رباعی

در محضر تو ذوق رسیدن  داریم

مستانه هوای پر کشیدن  داریم

ای وسعت  روشنا یی  روح  سحر

 بر خاک درت  شوق دمیدن  داریم

                  غزل

اگر می آمدی  با تو سخن آغا ز می کردم

واین  بغض گلو را پیش تو ابرا ز می کردم

هوای  شهر دلگیر است  راه  آسمان   مسدود

چه می شد  روزنی  برباغ  سبزت  با زمی کردم

من از تا ریکی  این خا ک  می گفتم  سخن  با تو

واز بی برگ و با ری ها  سخن ها سا ز می کردم

شکوه روشن  صبحی  اگر در پیش راهم  بود

به معراج  حقیقت  با دو بال  اعجا ز می کردم

نمی شد گر اسیر فتنه ی  ایام  بال  من

شتاب آلوده  همراه  صدا  پرواز  می کردم

به کام شهر پائیزی  در افتا دم دریغا  ، من

چه می شد معبری هم ، سوی گلشن باز می کردم

اگر شوق  حضورت  را به گوش جا ن رسا ند  با د

به پیش  پای او  سر را،  چو پا انداز   می کردم

                                              ناصر عرفانیان 

       غزل بهاری  تقدیم به پیشگاه بهاری تمام هم میهنان گرامی و تبریک عید سعید نوروز  سال  1391

      امیدوارم سال 91 سالی پر برکت وخرّم برای همگان باشد ..

                                     عطر بهاران

                    می آید از دشت سحر عطر بها را ن   

                 در کوچه می پیچد صدای  پای با را ن

               وقتی بها ران می رسد عید است وشا د ی

               در مقدمش گل واشود در کوهسا را ن

              جان می دهد بر پیکر هر شاخه ی خشک

             پوشد لبا س سبز را بر شا خسا را ن

             گلواژه های نغمه اش را می رسا ند

             بانگ رسای او به گوش کشت زارا ن

            اینک چمن زیبا شده از مقدم گل

            در آب وآیینه   شکوه  نقره با را ن

           برقلّه ی ذوق وهنر رنگین کمان ها ست

            از رقص نور و با فه ای از آبشا را ن

           سوی تو می آید کنون آغوش  بگشا ی

         ازبوی عطرش مست شو چون باده خوارا ن

        غا فل مشو از نوش خند  مهربا نش

        اینک ببین شور ونشا ط چشمه سا را ن

        اکنون بهاران می رسد با شوق و شا دی

        در نبض او روشن چراغ  لا له  زارا ن

      عمر دو با ره می دهد  بر پیکر خا ک

      رقصا ن براه مقد مش  بس گلعذ ارا ن

     در پیچ وتا ب نا ز   می بینی چمن را

      تصویر صد آیینه در روح  بها را ن

     در شاخ و برگ  باغها ی پر شکو فه

     جاری شده صد نغمه از با نگ هزارا ن

     صحرا پر از عطر شقا یق های وحشی

   سنبل  نشسته   در کنار  جو یبا را ن

   می جوشد از لبهای غنچه نافه ی مشک

   آیینه ها   در مقد م ا و     بیقرارا ن

   از شور ابر و روح  با را ن  بها ر ی

  می جوشد  از اعجاز با را ن چشمه سا را ن

  در بیشه ی سبز  در ختا ن جشن بر پا ست

  شور و نشا طی در میا ن شاخسا را ن  

   می آید  از دشت  سحر عطر بهارا ن

   در کوچه می پیچد صدای  پا ی با را ن

                                              27 /12 / 1390

                                            ناصر عرفا نیا ن 

               گم کرده ام

در حصار حیرتم روح وروان گم کرده ام

 شعله خورشید  را در آسمان  گم کرده ام

 در بلوغ  باور  اندیشه ها  در شط  نور

 در کلام  نا قلان  عطر بیا ن گم کرده ام

 صبح  فروردین خود را من کجا پیدا کنم

 من تمام عمر خود را در خزان  گم کرده ام

 زیر چرخ پوچی و بیهودگی  آشفته حال

 زیستن را در میان  زندگان  گم  کرده ام

 غنچه یک نغمه در آغوش ایوانم نبود

 جنبش هر نغمه را در گوش جان گم کرده ام

شد در و دیوار  دنیا  ارتفاع  حیرتم

 ذهن پاک  کوچه را در این  مکان گم کرده ام

 خانه ام تاریک بود از رویش این فصل سرد

 در خیال خسته ام صد کهکشان گم  کرده ام

 ذهن تشبیبم  بلندای غزل را دیده است

 خامه خورشید را در ذکر آن  گم کرده ام

 در هجوم سایه های خسته من استاده ام

 امتداد جاده ها را بی گمان  گم کرده ام

 ((از در و دیوار این غمخانه ی می بارد  ملال))

 من نشاط و نغمه را در لامکان  گم کرده ام

                                           ناصر  عرفانیان

                     دلم گرفت

از ا ین سیاه کاری  دورا ن  د لم گرفت

 از عصر بی  پناهی ا نسا ن د لم گرفت

 کو آن طرا وتی که به  باغ وبه د شت بود

 از غربت بها ر و گلستا ن د لم  گرفت

 گرد وغبا ر بر رخ  آیینه ها  نشست

 از کوهسا ر ود شت  و بیا با ن د لم گرفت

 د یگر برای خنده و شا د ی  مجا ل  نیست

 از چهره ها ی خسته  وحیرا ن د لم گرفت

در این رکود  نغمه چه دلگیر مانده شهر

 از قار قار این همه زاغان د لم  گرفت

 از این افق که خیمه ی خود را به د شت زد

 ازاین غروب زرد پریشان د لم  گرفت

 پا کی و راستی  و رفا قت فسا نه  شد

 از شعله های سر کش عصیا ن د لم گرفت

 افسرده شد روان حقایق ز گیر ودار

 از گیر دار معرکه  داران د لم گر فت

 چنگی به د ل نمی زند این واژه ها ی سرد

 از این هوا ی سرد زمستا ن د لم  گرفت  

                                                         نا صرعرفا نیا ن

                                              زمستا ن 86 

                                   غزل یاد

غزل یاد مروری بر گذشته های قبل از انقلاب اسلامی است

ساحت خشک  زمین جولانگه صیّاد  بود

حاکم محنت  سرای خاک  ما بی  داد  بود  

پیکر لرزان  انسا ن بر افق های کبود

چون خمیده شاخه ای افتاده از بنیاد بود

جرعه جرعه  روشنایی را سیاهی  می مکید

هر  اصالت  زخمی شلاّق استبداد  بود

حجم روز از هرم اجسام سیاهی همچو  شب

طالع شادی در این ایّام بی بنیاد  بود

باغ ویران بود وخاکستر  پریشان در فضا

هر شکوفه  عابری در کوچه های باد  بود

خون گرم غنچه ها باران سرخ هر چمن

چشم آتشبار هر گل شعله ی حداّد بود

گرنبود آواز شادی در خیابان های شهر

نعره های سرخ رگبار مسلسل شاد  بود

پلک چشم حادثه یک لحظه آرامش نداشت

باور  اندیشه ها پر کرده از فولاد بود

ارتفاع فصل آرامش درآن  دوران شوم

انعکاس  روح شادی در ضمیر  یاد بود

تیغ خونین جنون در رگ نشسته سال ها

بغض خشک حنجره  خالی زهر فریاد  بود  

                                                ناصر عرفانیان 

غزلی از گذشته ها

به شوق زیارت حرم حضرت رضا علیه السلام

   خورشید جاودان

من از تبار شبم سوی نور می آیم

غریب وخسته وتنها ز دور می آیم

به آرزوی تو پر می کشد دلم آقا

اگر چه کوه غمم با سرور  می آیم

به این امید که در یابی ام از این ظلمت

به پای بوسی کویت چو مور می آیم

کبوتران  حرم دسته دسته در پرواز

منم ز دیدن آن ها به شور می آیم

به خون نشسته دل آسمان شهر سکوت

من از فریب شب  سوت وکور می آیم

تویی که چشمه خورشید  جاودان هستی

من از تبار شبم سوی نور می آیم

                      نا صر عرفانیان 

                           86

     رباعی های غد یریه

از خم غدیر باده  در جام  بریز

با دست علی تو باده در کام بریز

(از نور علی ویا زده  ، فرزند ش)

برسینه ی نیلگون این  شام  بریز

میلاد اما مت و ولا یت  شده است

بر جمله ی آفا ق عنا یت شده است

امروزعلی  به امر  (خلاق قد یر )

سر سلسله ی امر هدایت شده است

برقلّه ی خورشید  نها د ی  پا  را

دادی تو شکوه  دیگری  د نیا  را

جاری شده  مهرت  به دل  آینه ها

درعرصه عشق برده ای د ل ها را

از کعبه  طلوع کرد  آ ن چشمه  نور

میزان  عدا لت وعمل  کرد  ظهور

او ژرف ترین  شکوه مهراست وشرف

از گوشه ی محرا ب  جها ن  کرد عبور

از خم غد یر پر شده  شیشه ی ما

شد عشق علی و آ ل  اندیشه ی ما

شد وصل به  مهر علی و اولا د ش

در ملک و جود سا قه  وریشه ی ما

روشن شده از نور علی  چشم  بشر

از چهره ی او نور بتا بد   به   قمر

( آ ن چشمه  نور کز زلا لش نو شند )

آ ن با ده  کوثر است  و مینا ی  سحر

لب تشنه ی آ ن می ام  که در جام علی است

در شهر دلم   صد ا ی   پیغا م   علی  است

در گستره ی   ذ هن   تما م   آ فا ق

تصویر زلا ل  سا حت  نا م  علی است

 عید غدیر خم برتمام  دوستاران علی  علیه السلام  ومسلمانان تبریک ومبارک باد

                           سروده نا صر عرفا نیا ن

        غزل نغمه ی نا آشنا

نغمه ی ناآشنادر گوش این دنیا منم                                         

روح سرد لحظه های این شب یلدا منم

انجماد کهنه ی این ابرهای بی پیام                                         

مزرع پر انتظار بغض باران زا منم

می زنم فریاد در اقلیم ظلمت زادگان                                       

هم صدابا ناله های مرغ شب اوا منم

قایقی افتاده در گرداب شوم لحظه ها                                       

ناخدای کشتی امواج این دریا منم

در خطوط تیره این ساحل پر ماجرا                                       

درشبستان افق آن صبح نا پیدا منم

در نشیب کوچه های سوت وکور انتظار                                 

ذهن سرگردان این شب های بی فردامنم

هم صدا باظلمت نه توی شب های سیاه

ساز وبرگ آخرین آه فلک پیما   منم